می خواهم پرواز کنم.بال هام…بال هام چه شده؟ پر شکسته چه طور پرواز کنم؟سنگین ام.تنهام.

این جا را دوست ندارم.تاریک است.می خواهم پرواز کنم…می خواهم پرواز…می خواهم…

راستی چه می خواستم؟ خاطره ی دوری است.انگار چیزی بود مثل پر،پروانه،پرواز بود انگار.

همین بود:پرواز.چرا می خواستم پرواز کنم؟ این جا تاریک بود انگار.جایی که این جا نباشد کجاست؟

جایی هست که تاریک نباشد؟ انگار قبلا روشنی را دیده ام.نور،خورشید،روز،خاطره ی دوری است.

دیگر چه فرقی می کند؟ بال هام شکسته.پرواز و روشنی را فراموش کرده ام.این جا اسیر شده ام.

ماندنی ام.راه فراری نیست.حال ام اسیر گذشته است.نمی دانم چه ها کرده ام.

نمی دانم کی بال هام را شکسته ام.کم کم آرزوی پرواز هم از دل ام می رود.

خاطره ی روشنی هم تاریک می شود.تاریک تاریک…

شب ها می گذرد در تاریکی و در اسارت.اما بالاخره شبی می رسد که روشن است.

شب آزادی است.دریچه ای باز است.دریچه ای روشن به سوی نور.می توانی دوباره روشنی را ببینی.

می گویند"می توانی بروی.می توانی دیگر بر نگردی.هیچ چیزت را گرو نمی گیریم که برگردی.

آزادی.برو.پرواز کن.این هم بال هات.این هم روشنی."

ناباور نگاه می کنم.مانده ام چه بگویم.یعنی آزاد شده ام؟من که همه ی شب ها اسیر گذشته ام بودم؟که بال هام شکسته بود؟از این تاریکی خلاص می شوم؟

می گویند "فقط بخواه.روشنی بخواه.آزادی بخواه.هر چه بخواهی می دهند.فقط بخواه."

راست می گویند.اسیر پرشکسته ی تنها در تاریکی،مگر چیز دیگری دارد؟سرمایه اش آرزوست،

دارایی اش خواستن.

…فقط بخواه…

می خواهم پرواز کنم.

حكايت فاطمه با آن در و ديوار

و چنين گفت معلم با ما :

          « بچه ها گوش كنيد

                                                   شهدا خورشيدند . »

مرتضي گفت : « شهيد

            چون شقايق سرخ است . »

دانش آموزي گفت :

             « چون چراغي است كه در خانه ي ما مي سوزد . »

و كسي ديگر گفت :

             « آن درختي است كه در باغچه ها مي رويد . »

ديگري گفت : « شهيد

            داستاني است پر از حادثه و زيبايي . »

مصطفي گفت : « شهيد

                             داخل دفتر قلب من و تو مي ماند . »