آرزوها در انتظار برآورده شدن ، با تو به بهار مي آيند .

بر تن وسوسه هاي تمام نشدني ، لباس اعتدال بپوشان .

فصل اخم و حرف هايي كه در سردي هواي شبانه بخار مي شوند ، گذشته .

لبخندت را در آينه ي زلال چشمه ها براي خود تكرار كن .

كلمات كهنه را در سپيدي برف هاي آب شده ي رود بشوي .

حرف هاي تازه را چون ماهي هاي پولك نقره اي ، صياد باش .

و نگاهت عطر مهرباني به خود بگيرد .

برف ها نشسته در لا به لاي ابرها به دوردست ها ، آن سوي سرزمين ، كوچ كرده اند .

هوا باراني است ، منتظر باش .

برخورد چترهاي باران خورده ، عابري را شايد با تو آشنا كند .

هيزم شكن كنده ي غم هايت باش و در آتش سور چهارشنبه ات آن ها را بسوزان .

از پيله ي سخت تنهايي بيرون بيا ، پروانه شو .

هواي دشت سبز عاشقي در انتظار بال هاي زيباي توست .

به تكرار سريع برف پاك كن روي شيشه ي ماشين زمان در جاده ي زندگي نگاه كن .

تابلو بازگشت ممنوع را به خاطر بسپار. مقصد ، نرفته هاست .

برگ هاي بي وفا را فراموش كن .

جوانه ها تازه روييده اند .

دستكش هاي چرمي قهر را با دندان سپيد محبت بيرون بكش .

بگذار دست هايت هواي آشتي بخورند .

همه ي درها كه بسته شد ، گريبان تنهايي امن ترين جا براي گريستن است .

گريه ، فهم چشم ها را بالا مي برد .

تنهايي را از حس تكرار خاطرات شيرين گذشته لبريز كن .

در دادگاه شبانه ي اعمال روزانه ، پيش از همه خود را ببخش .

و نامي تازه روي ديوار احساست بنويسي .

فاصله هايي در انتظار فرو ريختن اند .

آن بهار را كه دستت به زنگ نمي رسيد ، به ياد بياور و فراموش نكن زماني مي رسد،

كه هر چه زنگ مي زني هيچ كس در خانه نيست تا در را به رويت باز كند .

اين فاصله را زندگي كن .

زندگي زيباست .

 ریگی از روی زمین برداریم

وزن بودن را احساس کنیم

کدامین قطره ی ناچیز است که نه از دریا با دریا سخن بگوید و از شرم بی مقداری خویش آب نشود؟

کدامین ستاره ی شب زده است که خورشید بودن را بفهمد و کور سوی بی سوی خود را دل بندد؟

کدامین لحظه ی فانی است که در آستانه ی ابد بایستد و به نیستی نپیوندد؟

کدامین درخت خشکیده است که در ابهت هیاهوی سبز جنگل از خش خش زرد برگ های بی مقدار خویش دم زند؟

اگر قطره ناچیز است و دریا بیکرانه،اگر ستاره شب زده است و خورشید روشنایی بخش،

اگر لحظه فانی است و ابد بی پایان، اگر درخت بی مقدار است و جنگل انبوهی از ابهت،

کدامین "من" ناچیز است که نه از "تو" با چون تویی سخن بگوید ؛ واز شرم بی مقداری خویش آب نشود؟

کدامین من شب زده است که چون تو خورشیدی را بنگرد؛ و کورسوی بی سوی خود را دل بندد؟

کدامین من فانی است که در حضور وجود ابدی چون تو بایستد؛ وبه نیستی نپیوندد؟

از بند این بی مقداری "وجود" و حقارت "فنا" نمی توان گریخت ؛ مگرآنکه مهربانی دستانت پلی شود

تا

قطره ی ناچیز را به بی کرانگی دریا،

ستاره ی تاریک را به روشنایی خورشید،

لحظه ی فانی را به ناتمامی ابد،

خشکیدگی درخت را به سبزی جنگل،

پیوند بزند.

پس ای آنکه نه خورشیدی ، نه جنگلی و نه دریا.

ای که در حضورت خورشید ستاره ای است شب زده،

جنگل درختی خشکیده،

دریا قطره ای نا چیز.

ای که همه چیز را "خدایی" و من را "همه چیز".

اگر چه حنجره ام را حسرت از خود با تو گفتن به جسمی متراکم از بغض بدل می کند ،

در حضور چون " تویی" چگونه از من بگویم؛

که _ بی تو و مهربانیت_ سرنوشتم را جز نیستی و تاریکی در انتظار نیست...

تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی ،همت کن

تاریکی شب همه جا را فرا گرفته٬ سکوت بر همه جا حاکم شده و من در گوشه ای نشسته ام و به او می اندیشم٬ به اینکه اگر روزی او را ببینم به او چه خواهم گفت؟

به راستی چه سخت است سخن گفتن در مقابل خورشید وجودش و چه حیف است لحظه های با او بودن را به تاراج زمان دادن.پس اگر روزی او را ببینم ٬فقط وفقط به تماشایش خواهم نشست٬ آری به تماشایش.

به یکباره دلم سخت گرفت٬ از این که او را نمی بینم و این گونه بی حاصل زندگی می کنم.

با یادش هوای دلم سخت طوفانی است و بغضی سنگین گلویم را می فشارد.از خودم پرسیدم : این همه سکوت برای چه؟

چرا همه خوابند؟

وای من!آنان که صبح آدینه بی صبرانه ندبه می خوانند ٬چرا این چنین در خوابی عمیق فرو رفته اند؟ آیا او را یافته اند که سر بر بالین غفلت آسوده آرمیده اند ؟

نفسم به شماره افتاده و حسی عجیب سراسر وجودم را فرا گرفته٬ به این می اندیشم که با چه اندوخته ای روانه آستان پر مهرش شوم؟

                         اگر منم،که بدا به شقاوت من؛و اگر تویی ،که خوشا کرامت تو.

«آنتوان دو سنت هگزوپری» در کتاب شازده کوچولو، دوستی را «اهلی کردن» ناميده و شروع آشنايی عاشقانه روباه و شازده کوچولو را چنين می سرايد:

روباه گفت:«سلام!»

شهريار کوچولو گفت:«کی هستی تو؟عجب خوشگلی!»

روباه گفت:«من يک روباهم.»

شهريار کوچولو گفت:«بيا با من بازی کن، نمی دانی چقدر دلم گرفته!»

روباه گفت:«نمی توانم با تو بازی کنم ،هنوز اهلی ام نکرده اند.»

شهريار کوچولو گفت:«اهلی کردن يعنی چه؟»

روباه گفت:«آدمها تفنگ دارند وشکارمی کنند، اينش اسباب دلخوری است! اما مرغ و ماکيان هم پرورش می دهند و خيرشان فقط همين است. تو پی مرغی می گردی؟»

شهريار کوچولو گفت:«نه، پی دوست می گردم. نگفتی اهلی کردن يعنی چه؟»

روباه گفت:«اهلی کردن يک چيزی است که پاک فراموش شده، يعنی، ايجاد علاقه کردن!»

شهريار کوچولوبا شگفتی گفت:«ايجاد علاقه کردن!»

روباه گفت:«معلوم است.تو الان برای من يک پسر بچه ای مثل صد هزار پسر بچه ديگر، نه من احتياجی به تو دارم ،نه تو هيچ احتياجی به من.من برای تو يک روباهم ،مثل صد هزار روباه ديگر، اما اگه منو اهلی کردی هر دو به هم نيازمند خواهيم شد. تو برای من در همه عالم همتا نخواهی داشت و من برای تو در دنيا يگانه خواهم بود!

الان زندگی يکنواختی دارم. من مرغ ها را شکار می کنم، آدم ها مرا. همه مرغ ها عين همند. به همين جهت در اينجا اوقات به کسالت می گذرد ولی اگر تو منو اهلی کنی، انگار که زندگيم را چراغان کرده باشی.

آن وقت صدای پايی را می شناسم که با هر صدای پای ديگری فرق ميکند.

صدای پای ديگران مرا وادار می کند توی هفت سوراخ قايم بشوم، اما صدای پای تو مثل نغمه ی موسيقی مرا از سوراخم بيرون می کشد.

تازه نگاه کن! آن جا، آن گندمزار را می بينی؟برای من که نان بخور نيستم ،گندم چيز بی فايده ای است.گندمزارها مرا به ياد هيچ چيز نمی اندازند و اين جای تاسف است!اما تو موهای طلايی داری.

پس وقتی اهليم کردی، محشر می شود!چون گندم که طلايی رنگ است مرا به ياد تو می اندازد، آن وقت من صدای وزيدن باد راکه تو گندمزار می پيچد، دوست خواهم داشت...

حالا اگر دلت می خواهد منو اهلی کن!»

شهريار کوچولو جواب داد:«دلم که خيلی می خواهد اما وقت چندانی ندارم. بايد بروم دوستانی پيدا کنم و از کلی چيزها سر در آورم!»

روباه گفت:«آدم فقط از چيزهايی که اهلی می کند، می تواند سر در آورد.انسان ها ديگر برای سر در آوردن از چيزها وقت ندارند.همه چيز را همين جور حاضرآماده از دکان ها می خرند، اما چون دکانی نيست که دوست معامله کند آدم ها مانده اند بی دوست!

تو اگر دوست می خواهی خب، منو اهلی کن!»

شهريارکوچو لو پرسيد:«راهش چيست؟»

روباه گفت : «بايد خيلی خيلی حوصله کنی.اولش کمی دورتر از من به اين شکل لای علف ها می نشينی، من زير چشمی نگاهت می کنم و تو لام تا کام هيچی نمی گويی- چون کلمات سر چشمه ی سوء تفاهم ها هستند- عوضش می توانی هر روز يک خرده نزديک تر بنشينی.»

فردای آن روز شهريار کوچولو آمد.

روباه گفت:«کاش سر همان ساعت ديروز آمده بودی، اگر مثلا: هر روز سر ساعت چهار بعد از ظهر بيايی من از ساعت سه تو دلم قند آب می شود و هر چه ساعت جلو تر برود، بيشتر احساس شادی و خوشبختی می کنم.ساعت چهار که شد دلم بنا می کند شور زدن و نگران شدن.آن وقت است که قدر خوشبختی را ميِ فهمم!!

اما اگر تو وقت وبی وقت بيايی، من از کجا بدانم چه ساعتی با يد دلم را برای ديدارت آماده کنم؟»

به اين ترتيب شهريارکوچولو روباه را اهلی کرد.

لحظه جدايی نزديک شد...

روباه گفت:«آخ! نمی توانم جلو اشکم را بگيرم!»

شهريار کوچولو گفت:«تقصير خودت است.من که بدت را نخواستم، خودت خواستی اهليت کنم.»

روباه گفت :«همين طور است.»

شهريار کوچولو گفت:«پس اين ماجرا فايده ای برای تو نداشته ؟»

روباه گفت:«چرا ،برای خاطر رنگ گندم!

اما وقتی خواستی با هم وداع کنيم ،من به عنوان هديه رازی را به تو می گويم.»

شهر يار کوچولو بار ديگر به تماشای گل ها رفت و گفت:«روباهی بود مثل صد هزار روباه ديگر او را دوست خود کردم و حالا تو همه عالم بی همتاست.»و برگشت پيش روباه و گفت:«خدانگهدار!»

روباه گفت:«خدانگهدار!و اما رازی که گفتم خيلی ساده است!

جز با چشم دل نمی توان خوب ديد. آنچه اصل است از ديده پنهان است. ارزش گل تو به قدر عمری است  که به پاش صرف کرده ای.

انسان ها اين حقيقت را فراموش کرده اند، اما تو نبايد فراموش کنی. تو تا زنده ای نسبت به چيزی که اهلی کرده ای مسئولی!»

شهريار کوچولو زير لب زمزمه کرد:«جز با چشم دل نمی توان خوب ديد.آنچه اصل است از ديده پنهان است!»

خوبان!بايد بکوشيم روابط پاکيزه و دوستی های با ارزشمان تاريخ مصرف نداشته باشد وبکوشيم با انتخابی آگاهانه و فهيم روی شيشه دلمان حک کنيم؛تاريخ مصرف ندارد!!

اگر خنکای فرح بخش و لطيف زيستنی طربناک را می خواهيم، بايد لقمه ی عشق را در فهرست غذای روح خويش قرار دهيم زيرا به خوبی آگاهيم که غذای روح انديشه است.

و از هم اکنون به همه چيز و به همه کس عشق بورزيم،

نور بنوشيم،

دوست داشته باشيم و باز هم عشق بورزيم.

عشق به يک دانه شن

به آفتاب، به بيابان

به شکست ،به شمع، به اشک

به تنهايی، به لبخند، به سجاده

به خدا ،به بهار، به سکوت

به ناکامی، به رنج ،به بی کسی

تماميت هستی را به تماشا بنشينيم و به هر يک از آنها هوار هوار! عشق بورزيم ،زيرا می دانيم که تنها دوست داشتن و مهرورزی يگانه راه کاميابی و آسوده زيستن در هستی است، زيرا ذات خداوند«عشق» است!به ياد آوريم آن زمان را که خدا با خستگی وصف ناپذير خويش هستی را به تصوير کشيد، لختی نشست تا نفسی تازه کند، نيم نگاهی به آخرين و زيبا ترين مخلوق خويش کرد و نجوا کنان فرمود:

سپس با غباری از مهر خويش، طبيعت را از آن هفتمين سقف آبی آسمان گرد افشانی کرد و بد ين سان، همه هستی، عطر و طعم« عشق» را گرفتند.

اکنون خورشيد را به تماشا بنشينيد که چه مشتاق و شيفته و سخاوتمند و وسيع وبی نياز، نور خويش را بر همه، به يکسان بدون هيچ گونه چشمداشتی می افشاند و هديه می کند، زيرا از خالق خود آموخت که:

نگاه کن!پروانه را که جان عزيز خويش را فدای شعله شمع می کند و هستی اش را با ايثار و عشق در کوير آتش می سوزاند.

بنگر در پگاه فروردين گل را، که در اوج جوانی همه هستی خود را با سخاوتی شگرف برای زنبور عسل چون سفره ای لبريز از صميميت و مهربانی می گستراند تا زنبور عسل بيايد و همه هستی او را در يک جرعه سر کشد!

به تماشا بنشين ،ماهی قرمز برکه ی تنهايی را که در ميان آب های آبی آرام به گرسنگی جوجه های مرغ ماهيخوار می انديشد و ذهن نگران و آشفته اش خواب را ازچشمان خسته و مهربانش می ربايد و به ابن بهانه !آن قدر خرامان خرامان در سطح آب خودنمايی می کند تا لحظاتی چند، اندام کوچک او ضيافت رنگينی شود برای سفره خالی مرغ ماهيخوار و جوجه هايش!با اين عمل ،ماهی قرمز برکه، رسالت خويش را به انجام می رساند، زيرا او آمده بود تا با مرگ ظاهری خود پيام آور عشق خداوند باشد در روی زمين!

نگاه می کنيم که سر گله آهوان در دشت چگونه اندام ترد و نازک خويش را ايثار می کند و با چشمانی معصوم به دندان تيز پلنگ می نگرد که تا چند لحظه ديگر او را می درد و او از ترس بر زانوان نازکش می لرزد، اما می ايستد تا پلنگ او را پاره پاره کند و بعد از ريختن خون او، ازخون بقيه آهوان بگذرد!

آن آهو با ايثاری شگرف جان خويش را فدای يارانی می کند که حتی غالب آنها را نمی شناسد، ولی آهو به خوبی می داند که خود را به خاطر عشق ذبح می کند و در دل نجوا می کند:

پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی است!

عشق تجسم عينی می يابد در وجود نرم و لطيف آن بره ای که خود را در مقابل چشمان عقاب به نمايش می گذارد و به فرار تظاهر می کند!زيرا در ذهن سپيد خويش می انديشد که جوجه های عقاب چند روزی است که هيچ نخورده اند و لحظاتی بعد، اندام نرم او چاشتگاه سفره جوجه های عقاب می گردد و در آخرين دم حيات خويش، لحظه ای که خواب مرگ ،آرام آرام پلک هايش را فرو می بندد، شاهد رويش لبخند شعف و شادمانی است بر گونه های کوچک جوجه عقاب ها و در دل به خويش می بالد که توانسته است آن عشق خداوندی را تجسم عينی بخشد و رسالت خود را به اتمام برد!

نگاه کن!زنبور عسل زمانی که گرده گل ها را طی ساعت ها و ماه ها با وسواس و دقتی شگرف در لانه خود به عسل تبد يل می کند و بعد از تحمل آن همه رنج وقتی مشاهده می کند دسترنج او ،کام اشرف مخلوقات را حلاوت می بخشد، در پوست خود نمی گنجد که مسئوليت و وظيفه خويش را به نحوی مطلوب به انجام رسانده است و بدين ترتيب حياتش معنا يافته!

اکنون با رويت هجوم ايثار و عشق در طبيعت به خوبی آگاهيم که بايد،

تنها دراين لحظه شکوهمند و شيرين است که ما شبيه خداوند می شويم و پژواک لبخندش را در آسمان می شنويم که شعفناک و شوقمند می سرايد:

آفرين بر نيکو ترين خلقت من!!

آری! در اين لحظه عطر آگين است که ما شميم حضرت دوست را به همراه خود به ارمغان می آوريم و محبوب مطلوب آن معبود می شويم.

دوستان خوبم، وقتی اين متن رو خوندم به نظرم جالب اومد، ونتونستم هيچ قسمتيش رو حذف کنم ،اما در حقيقت همشو نوشتم تا فقط وفقط به جمله سبز رنگ برسم. پس ببخشيد اگر طولانی بود.