حكايت ميخ هاي آهنين با بدن نحيف و بيمار

                     حكايت آتش با آن تن تب دار

                                 حكايت دست پليد با آن گونه و رخسار

                                          حكايت اين همه مصيبت با آن دل بي قرار

 چه شبي است امشب خدايا ؟ اين بنده تو هيچگاه اينقدر بي تاب نبوده ،

 اين دل و دست و پا هيچگاه اينقدر نلرزيده ، اين اشك اينقدر مدام نباريده ،

 خدايا چه كند علي با اين همه تنهايي ؟

خسته ام خدايا چقدر خسته ام !

اگر غسل فاطمه به اشك چشم مجاز بود ، آب را بر بدن او حرام مي كردم .

خدايا اين كه غسل نيست ، مرور مصيبت است ، دوره كردن درد است .

فاطمه جان ،

 چشم اگر كبودي را نبيند ، دست كه التهاب و تورم را لمس مي كند .

 ولي فاطمه جان ،

كسي كه دل دارد بي ياري چشم و دست هم درد را مي فهمد .

                     خدايا چه كند علي با اين همه تنهايي ، خدايا چه كنم ؟                    

اَلسَّلامُ عَلَيكِ اَيَّتُهَا المَظلُومَةُ المَغصُوبَةُ

                                                                                التماس دعا   

ساعت انشا بود

                               نظر من اين است

            مثل يك نمره ي بيست

تصوير پنجم : عيد يعني پرورشگاه ، يعني امروز هم منتظرت شدم و تو نيامدي ، يعني مدد كارها مهربانند اما هيچ كدام جاي تو را نمي گيرند ، عيد يعني دلم مي خواهد دست بكشي روي سرم ، برايم اسباب بازي بياوري ، عيد يعني من به بچه هايي كه پدر دارند حسودي مي كنم ، يعني دلم مي خواهد مادري باشد كه وقتي سال نو شد گونه ام را ببوسد ، عيد يعني كاش يكي از همين روزها بيايي و برايم كاميون باري قرمز بياوري ، عيد يعني فردا من با بيست و چند برادر كوچكم در پرورشگاه كنار هم مي ايستيم و براي مردمي كه با تاسف سر تكان مي دهند يا بغض كرده اند ، مي خوانيم : « ما گلهاي خندانيم ... »

تصوير ششم : عيد يعني چيدن هفت سين توي يك اتاقك حلبي بالاي سنگ قبري سرد ، يعني عكسي از من و او كنار هم ، عيد يعني دلتنگي ، يعني دلم مي خواست اينجا بود هر چند سالهاست كه رفته است ، عيد يعني هويزه ، خارك ، مجنون ، يعني يك پلاك ، مشتي خاكستر ، عيد يعني تابوتي پوشيده با پرچم سه رنگ كه روي سپيدي اش براي او نوشته ام : « التماس دعا » ، عيد يعني بو كردن چفيه اي كه جا گذاشت ، يعني هر لحظه او را ديدن كه براي بار آخر نگاهم مي كند و دست تكان مي دهد ، يعني خوابش را ديدن ، يعني يك دفترچه يادداشت ، چند نامه كهنه ، عيد يعني تكرار صدايش وقتي گفت : « جنگ كه تمام شد ، برمي گردم .» ، عيد يعني برگشتن چند استخوان سپيد كه همه او بود .

تصوير هفتم : عيد يعني همان اتفاق تكراري هر سال كه كهنه نمي شود ، عيد يعني يك شاخه گل ، چند حبه قند ، يك استكان چاي ، يعني « حال شما ؟ بهتري ؟ » ، عيد يعني « حول حالنا الي احسن الحال ... »، يعني يك رسم ناب بي بدعت ، فرصت ديدار ، يعني هر جا كه باشي ، چه در خانه اي ويلايي از شمال شهر ، چه در دخمه اي تاريك از حاشيه اش ، چه در خانه سالمندان ، پرورشگاه يا بيمارستان ، لحظه مشتركي هست در اولين صفحه تقويم ، كه تو را با ميليون ها آدم ديگر ، در انتظار آمدنش شريك مي كند و آنقدر كوتاه است كه نيامده ، تمام مي شود .

"یوشی زاده "

و شاید این نیز تصویری دگر باشد ...

سالی نیک برای همگی آرزومندیم

زندگی جریانی است سیال ، جنبش است و تداوم ،

زندگی کامل است و بی عیب ،

از لحظه ای که در گذر است لذت ببریم ،

هر قدر می توانیم از این آب روان بنوشیم .

میندیشم که این جریانی است گذرا

در همین کوتاه زمانی که این جویبار از برابرمان می گذرد ،

تمامی عصاره آن را بنوشیم .

سیراب شویم از قطرات این جویبار !

آن گاه کیست که نگران رفتن یا ساکن شدن جویبار باشد ؟

اگر ساکن بماند ، ما همواره می نوشیم

و اگر جاری باشد ...

در لحظاتی دیگر تشنگی فرو می نشانیم .

در این جویبار ، هشیاری والاترین جادویی است که می توانیم بیاموزیم .

چون هشیاری می تواند دگرگونی تمام وجودمان را آغاز نماید .

تنها با هشیاری است که رستاخیز پدید می آید ...

اکنون از نو تولد یافته ایم .

***

لذت بخش ترین لحظه برای برادر ، این است که بگویند : خداوند به تو خواهری عطا کرده و لذت بخش تر از او لحظه ی شادمانی پدر و مادر است . عزیز دلم ! وقتی تو به دنیا آمدی ، همه خوشحال بودند . اما هاله ای از غم چهره ها ر ادر بر گرفته بود . در چشم جدم رسول خدا ، غم نمایان بود و غصه را می شد در نگاه بابا علی و مادرمان دید .

تو را آوردند . گریه می کردی . تو را در دامن جدمان رسول خدا قرار دادند . همانجایی که باعث آرامش من بود . اما ... باز هم گریه . در آغوش بابا جای گرفتی . ولی گریه ات قطع نشد . تو را به برادر خوبم حسن دادند . حسن با لبخند دلربایش به تو نگریست . ولی باز آرام نشدی . در آخر تو را برای من آوردند . در آغوشت گرفتم . همه ی نگاه ها ، به قنداقه ی تو و آغوش من بود . شاید می گفتند : حسین ، می تواند زینبش را آرام کند . چشمم که به صورتت افتاد ، آرام شدی و لبخند زدی . همه خوشحال شدند . بعضی ها رمز نگاه من و تو را فهمیدند . برخی نیز می گفتند : حسین در گوش خواهر نجوایی کرد . که زینب جان ! گریه ات را برای فرداها نگه دار . و زینب نیز آرام شد .

از آن به بعد دیگر رابطه ی من و تو ، زبانزد بود . همه می دانستند که زینب جان حسین است و حسین نیز محبوب دل زینب . در هر خداحافظی با تو به امید دیدار دوباره جان می گرفتم .

هر وقت چهره ی دلنشین تو را می دیدم ، خوشحال می شدم . میدانم که تو نیز با نگاه من ، غرق شادی می شدی .

اما نمی دانم چرا امشب ، با اینکه در کنار من نشسته ای ، غمناکی . نگران فردای منی ؟ می ترسی تنها بمانم ؟ ... نه ... من از یارانم مطمئنم . بهتر از آن ها را نمی یابی . من باوفاتر ار آن ها را نمی شناسم . ناراحت مباش . آن ها مرا رها نخواهند کرد . اگر دستور من نبود ، همین امشب ، حاضر بودند جانشان را فدا کنند .

اما ... من به فکر توام . فردا عصر چه می کنی ؟ وقتی خیمه ها را آتش زدند ، کجا می روی ؟ عزیز دلم!  خواهر خوبم ! یک خیمه ی نیم سوخته می ماند . بچه ها را آنجا جمع کن . همه را آرام کن . وقتی همه به خواب رفتند ، زیر نور مهتاب ، بیا .

بیا که حسین در گودال قتلگاه ، منتظر توست . و برای دیدارت لحظه شماری می کند .

...

زینبم آمدی ؟ خوب کردی . کاش زودتر می رسیدی تا مادر را زیارت کنی .

میزبان مادر بودم . بوی او را احساس می کنی ؟ بیا که تو نیز بوی مادر می دهی . گریه ات نیز گریه ی مادر است .

می پرسی آیا تو حسین منی ؟ آیا تو عزیز دل زهرایی ؟ آری زینب . من ، حسین توام . عزیز دل زهرا . بیا . می خواهی حنجر بریده را ببوسی ؟ ببوس . می خواهی بدن کبودم را ببوسی ؟ ببوس . اما نپرس که چرا کبود شده . از استخوانهای خرد شده ی بدنم نیز چیزی نپرس . آخر آن ده نفر ، نعل اسب هایشان را تازه کرده بودند . نمی خواهم دلت را بسوزانم ، ولی آن ها آنقدر با اسب تاختند ، که بدنم کبود شد . کبود مثل صورت مادر . سلام بر گریه های تو و سلام بر گریه های مادر .

سلام برآقایی که پیکرش درخون غوطه ور گردید

سلام بر غریب ترین غریبان

سلام بر لبهای از عطش خشکیده

سلام بر آن گونه های خاک آلوده

سلام بر آن محاسن به خون خضاب گردیده 

سلام  بر حسین

"زمانی"

التماس دعا

می دانی چرا دل غمینی ؟ می دانی چرا درونت را آتش فراگرفته ؟ می دانی با این همه سکوت و آرامش ، چرا امشب درونت پر غوغاست ؟... من می دانم .

تا کنون حدیث آب وآتش را شنیده ای ؟ تا کنون قصه ی دریا و تشنگی را فهمیده ای ؟ بگذار بی کنایه بگویم ، تا کنون قصه ی پر سوز و گداز لب تشنه و کنار فرات بودن را دیده ای ؟

...

خدایا ! چه می شنوم ؟ مگر من طاقت گریه ی اطفال حسین را دارم ؟

آخر من ابوفاضلم . پدر مهربانی .نمی توانم در مقابل العطش طفلان حسین آرام بگیرم .می گویند دشمن نمی گذارد... اما من در مقابل خود دشمنی نمی بینم . جز عده ای ترسو، که تا عزم جنگ کنم ، آنها طاقت نخواهند آورد.

می گویند شریعه نگهبان دارد و راه را بر تو می بندد... اما من عباسم .عبوس خشمگین در مقابل صف کفر .

پس ای مشک ! بیا . بیا تا دست در دست هم داده و قلب عزیز دلم زینب را شاد کنیم . ای مشک بیا تا با یاری هم ، قطره ی آبی به لب های تشنه ی حسین برسانیم . همو که وجودم بسته به وجود اوست و زندگی را بخاطر او می خواهم . همو که در کودکی ، پدرم دستم را در دستان او نهاد و در هنگام شهادت سفارشم کرد که مبادا تنهایش بگذارم و من نیز با خالق او عهد بسته ام که اگر مرا بکشند ، قطعه قطعه کرده و بسوزانند ، خاکسترم را بر باد دهند و این را هربارتکرار کنند ، او را رها نخواهم کرد ...

پس ای مشک پر از آب شو . آه ! چه آب زلالی ! کاش می شد قطره ی آبی نوشید .بگذار دست ها را پر آب کنم و لب های تشنه ی خود را سیراب .

اما نه ... مگر می توان بدون حسین ، آب نوشید ؟ مگر می شود او لب تشنه و من سیراب باشم ؟ آخر این رسم وفا نیست . دور باد آبی که بخواهد رسم وفای مرا بر هم زند .

بر می گردم و با حسین آب می نوشم.

اما مگر این روبه صفتان زشت روی می گذارند ؟ بخدا اگر دست راستم را جدا کنند ، از یاریش دست بر نمی دارم .

خدایا چه شده ؟ من وعده داده ام .مشک را با دندان می برم .

نه ... آنها در کمال ناجوانمردی ، مشک را هدف قرار داده اند . ای مشک تو مگر وعده ندادی که با من باشی ؟ نکند هدیه ی اطفال را بر زمین بریزی ؟ نگه دار . اندکی تحمل کن . آخر من جواب رقیه را چه دهم ؟ جواب سکینه را چه دهم ؟ ناله ی اصغر، جانم را می سوزاند .

ای مشک تو لااقل وفا داری کن... من دست ندارم تو مرا یاری کن

من وعده آب تو به اصغر دادم... یک جرعه برای او نگهداری کن

خدایا ! این نوایی دلنشین ، نوای کیست که مرا بسوی خود می خواند ؟ خدایا ! صدای ولدی عباس ، از کدام حنجر مبارک بیرون می آید ؟ خدایا این بوی خوش بوی کیست که مرا مست و مدهوش کرده ؟ خدایا کمکم کن . کمک کن تا بتوانم ببینمش .

وای ... باورم نمی شود . آیا خود اوست ؟ آیا او خود به بالین من آمده ؟

می خواهم از شوق پرواز کنم . ای کاش توان داشتم تا در مقابلش بایستم . ای کاش می توانستم دستان مبارکش را ببوسم .

زهرا جان ! خوش آمدی . مادر عزیزم ! خوب آمدی . آرزویم دیدن تو بود . آرزویم را برآوردی . ممنونم .حالا می توان بگویم . حالا می توانم صدا بزنم ...اخا ادرک اخاک العباس .

 سلام برعلمدارکربلا

"زمانی" 

                                               التماس دعا

همیشه در این فکر بودم که چه می شد یکبار دیگر جمال نورانی جدم را ببینم ؟ آخر چند بهار از زندگی من نگذشته بود که خزان فقدان رسول خدا به سراغم آمد. 

ای کاش می شد یکبار دیگر زیارتش کنم . 

این آرزوی شیرین من بود، تا اینکه با خبر شدم خداوند به حسینم ، به برادر عزیزم ،فرزندی عطا کرده .من ِ زینب ، منِ عاشقِ حسین ، سر از پا نمی شناختم . خصوصاً وقتی متوجه شدم چهره ی مبارکش ، مانند جدم رسول خداست . 

خدایا از تو ممنونم. آرزوی مرا در چهره ی علی اکبر برآوردی .بعد از این دیگر عشق من علی است . و هر روز که می گذرد ،علاقه ی من دو چندان و شبهات او نیز افزون می گردد. 

نه تنها من ، بلکه همه ، عاشق و شیفته ی او شده اند.حتی دشمن نیز به این شباهت اعتراف می کند. 

اما آنها که دیگر تحمل پیامبر سیرت دیگری را ندارند . 

آمده اند ...همه ی آن دیوسیرتان جمع شده اند . به قصدِ ریختن خونِ عزیزِ دلِ من حسین ، آمده اند ، اما مگر علی می گذارد ؟مگر او می تواند پدر را تنها ببیند ؟ 

آمده در مقابل مولای خود ایستاده و اجازه می خواهد .پدر جان ! تنها هدیه ی ناقابل من که می توانم به تو تقدیم کنم ، جان من است .خواهشم پذیرش هدیه است. 

پدر ، نگاهی به چهره ی جوانِ خود کرد ...چقدر سخت است ...چه سنگین است .مگر می شود دل از پاره ی جان برید ؟چه کند حسین با این همه دلبستگی ؟ 

علی ، مقابل برادرم حسین راه می رود . چه شده ؟ این چه رمزی است ؟ جلوتر بروم . بهتر ببینم .چرا حسین ، اینطور حسرت بار نگاه می کند ؟ چرا اشک می ریزد ؟ چرا ...؟ 

فهمیدم ... دانستم ... 

علی راه می رود و حسین قد و بالای او را می نگرد . 

آه ای آسمان و زمین تحمل کنید .می دانم سخت است . منِ زینب هم تحملم کم شده . طاقت دیدن اشک های حسین را ندارم . تحمل دیدن چهره ی غمگین عزیز دلم را ندارم . حسین جان بگذار اشک چشمانت را پاک کنم . عزیز دلم ! بگذار غم از صورتت بزدایم . نور چشمم ! بگذار من به جای تو اشک بریزم . من تحمل غم تو را ندارم . 

دست ها را بالا برد . برای فرزندش دعا کرد و دشمن را نفرین . 

دیگر جسم من روی زمین بود و روحم جای دیگری . انگار علی دل مرا با خود برده بود . برده تا میدان نبرد . خدا کند برگردد. 

صدایی مرا به خود آورد .« یا اَ بَةِ اَلعَطَشُ قَد قَتَلَنِی ...پدر جان تشنگی مرا کشت » 

خدایا ! علی ِ من برگشته ؟ عزیز دل من در کنار پدر ایستاده ؟ 

نمی دانم چه حکمتی در کار بود . چه رابطه ای میان کام علی و زبان حسین بود که علی را شرمنده به میدان بازگرداند. 

حال ِ اینبار حسین ، گونه ی دیگری است . خورشید ، رنگ غم به خود گرفته ، زمین و آسمان بی تابند و حسین ... چه شده است ؟ مگر چه پیش آمده که او خود را به میدان می رساند ؟ مگر چه شده که حسین صدا می زند خاک بر سر دنیا ؟ نکند علی من ...خدایا ...نمی توانم تحمل کنم . باید به میدان بروم . یا حبیباه ! یابن اخاه ! 

ای فرزند برادرم ! ای نور چشمانم !چرا غرق به خون افتاده ای ؟ از جا بر خیز . ببین بابای ِ خوبت صورت بر صورت تو نهاده . ببین حسین از تو جدا نمی شود . 

خدایا نکند نور چشمم بر سر نعش جوانش جان داده ؟خدایا نکند ... صورت برداشت . اما چه حال عجیبی ! حسین جان خواهرت به تو تسلیت می گوید . حسین جان ! صورت ومحاسنت ، از خون علی رنگین است . عزیز دلم ! چقدر شبیه پدر در شب قدر شده ای ! 

نور چشمم ! تحملم کم شده . تو عنایتی کن . دست مبارکت را بر قلب من بگذار تا آرام بگیرم . آه که اگر تو نبودی ، تحمل این مصائب چه سخت بود. 

 سلام بر علی اکبر

"زمانی"                                                                                                           التماس دعا   

شکسته قلب من،جانا به عهد خود وفا کن

اگر عشقت گناه است، ببین غرق گناهم

به دست یاری اگر که نگیری تو دست دلم را

به آه و زاری اگر نپذیری شکسته دلم را

دگر که پذیرد

***

زندگی یک پاداش است

آری٬فرصتی مغتنم یافته ایم

تا

ببالیم...ببینیم...بدانیم...بفهمیم و باشیم.

هر لحظه با گذشته وداع کنیم

هر لحظه خود را از گذشته پاک کنیم

در دنیای شناخته بمیریم

تا

به دنیای نا شناخته راه یابیم.

با مردن و لحظه لحظه تولد یافتن

خواهیم توانست زندگی را زندگی کنیم

و

مرگ را نیز هم.

هر لحظه را به گونه ای زندگی کنیم

که گویی واپسین لحظه است

و کسی چه می داند

شاید آخرین لحظه باشد...

***

در شبی بارانی کسی متولد شد

که

صدایش آرام تر از نسیم

نگاهش زیباتر از خورشید

دلش پاک تر از آسمان

قلبش زلال تر از آب

و دستانش سبز است،سبزتر از دست فرشتگان...

ای مهربان،

ما

از میان واژه های زلال

دوستی را برگزیده ایم

آنجا که

برف های تنهایی

آب می شوند

در صدای تابستانی یک دوست

و آنگاه

از ژرفای نیلی اندوه

تا ارتفاع دوستی دوست

با گام اشتیاق دویده ایم

تا بر چشمه های پاک رسیده ایم

***

خانم جباری عزیز،تولدت مبارک.

خدا رو سپاس گزاریم که حضور سبزت رو به ما بخشید

و ممنونیم از اینکه دوستی دستانت رو به ما هدیه می کنی

در پناه خدای مهربون ،همیشه موفق باشی

پیش از زینب(س) هیچ خواهری را ندیده بودند که رسول خون برادر باشد.

زینب(س) کربلا را در آغوش کشید و عاشورا را بر شانه نشاند.درسلوک اسارت،همه جا را زیر پا گذاشت و به دنیا آموخت که چگونه می شود پای بر جای ماند و ذلیل نشد.شهادت در اسارت بود که به راه افتاد و انتشار یافت و همه جایی شد.

اگر شانه های اسارت خواهر نبود ،کوله بار شهادت برادر بر زمین می ماند.اگر زینب(س) نبود،دیوارهای دنیای دین نما را که پس می زد؟ کوفه را که بیدار می کرد؟ شام را که روشن می ساخت؟خواب و خیال و خمیازه های مردم را چه کسی می شکست؟

اگر زینب(س) کربلا و عاشورا را با خویش به سیر اسارت نمی برد،چگونه جغرافیای خاک  " کربلا" می شد و تاریخ زمین "عاشورا"؟

یک تن باید باشد که پیکر پر خون کربلا را افتان و خیزان بر دوش کشد و با خویش به پشت جبهه آورد؛و همه جای را جبهه سازد؛بوی کربلا و رنگ عاشورا را بر افشاند و برانگیزد؛کسی باید باشد که نامردی ابن زیاد و بی دینی یزید را بگوید و بر ملا سازد؛یکی باید باشد که نگذارد کربلا را زنده به گور کنند؛

و زینب(س) همان یک تن است.

 ای شکوه حماسه در سراپرده ی حیرت!

ای زخم خورده ی نینوا !

ای بانوی خورشیدهای دربند!

ای زینب قهرمان! تو که خود،وسعتی به اندازه ی همه ی سوگ های آفرینش داشته ای ،تو که خود دریای بیکران اشک را، ساحل بودی،چگونه باید بر تو سوگواری نمود،که ما سوگواری را از  تو به یاد داریم.

هجران غم انگیز احیاگر  حماسه های جاوید کربلا را به محضر آقا امام زمان و محبان آن بانوی صبر تسلیت می گوییم.

هلال ماه رجب  ،زندگی و تولد دوباره را به عاشقان نوید می دهد.ماه رجب فصل جدیدی در کتاب زندگی می گشاید که از عطر دل انگیز نیایش سر شار است.رجب آغاز سلوک و ماه زدودن زنگارهای شیطانی از آیینه دلهاست. سالکان طریق دوست در کوثر بخشایش تن و جان می شویند و مرغ جان را در حریم سلامت به پرواز در می آورند.عاشقان سر بر آستان بی نیاز می سایند و با پیوندی ناگسستنی طعم شیرین وصل را از زلال حضور می چشند و چشمه سار جان را در قرابت با محبوب سیراب می سازند.

پیامبر رحمت (صلی الله علیه و آله وسلم) با دیدن هلال ماه مبارک رجب ،دست به دعا بر می داشت و پس از حمد و ثنای الهی ،سی بار تکبیر و لا اله الا الله می گفت و می فرمود:ماه رجب،ماه استغفار برای امت من است .در این ماه بسیار طلب آمرزش کنید که خداوند آمرزنده و مهربان است.

رعایت کنندگان حرمت ماه رجب و عاملین به اعمال ان را "رجبیون" نامند.همانا که در قیامت فرشته ای ندا می دهد:"این الرجبیون".

کجایند افرادی که ماه رجب را محترم شمرده و اعمالی از آن را انجام داده اند.آنان بندگان خالصی اند که در دنیا و در میان مردم بی نام و نشان زندگی می کنند و آنگاه که ماه رحمت فرا می رسد خود را در نهر نورانی رجب شست و شو می دهند و با دلی صاف و بی آلایش و پاکیزه از غفلت ها و کینه ها و گناهان خود را برای نزول رحمت های الهی مهیا می کنند.

در ماه رجب فرشته ای تا صبح اینگونه ندا می دهد:خوشا به حال رجبیون،خوشا به حال آنان که والایی ماه رجب را دریافته اند ،خوشا به حال آنانکه از برکت ماه رجب نصیبی اندوخته اند.

از یک سو ماه رجب ماه خداست و از سوی دیگر به نام ماه ولایت معرفی شده . این دو نام دو هدف عمده را دنبال می کند.یکی ایجاد گفتگو بین بنده و خداوند از راه کثرت دعا و دیگری ایجاد رابطه عمیق بین بنده و ولی خداست که معرف خداوند است.

ماه رجب سراسر نور و فضیلت و رحمت است.اولین شب جمعه ماه رجب،امتیازی بزرگ دارد.پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) می فرماید:از اولین شب جمعه ماه رجب غافل نشوید،فرشتگان آن را" لیله الرغائب" می نامند.چرا که وقتی یک سوم از شب گذشت ،هیچ فرشته ای نیست مگر اینکه در کنار کعبه آید آنگاه خداوند نظر مرحمت به آنان کند و فرماید:فرشتگانم هر چه خواهید از من بخواهید .فرشتگان گویند :بار الها حاجت و خواسته ی ما آن است که روزه داران ماه رجب را بیامرزی،خداوند متعال فرماید:آمرزیدم.

ایام مبارک "بیض" که راهیان طریق سلوک به اعتکاف و مناجات با رب جلیل می نشینند و بیست و هفتم رجب که رحمت الهی ظهور کرد و محمد مصطفی(صلی الله علیه و آله و سلم) به رسالت مبعوث شد از دیگر مناسبتهای مهم این ماه عزیز است.

روزه داری در این ماه، مورد تاکید قرار گرفته به خصوص در روزهای اول، وسط و آخر ماه.

با آرزوی بهره مندی هر چه بیشتر از فضایل این ماه عزیز ٬ از همه ی دوستان التماس دعا داریم.

کودکی که آماده ی تولد بود، نزد خدا رفت و از او پرسید: می گویند فردا شما مرا به زمین می فرستید ؛ اما من به این کوچکی و بدون هیچ کمکی چگونه می توانم برای زندگی به آنجا بروم؟

خداوند پاسخ داد: از میان بسیاری از فرشتگانم ، من یکی را برای تو در نظر گرفته ام. او در انتظار توست و از تو نگهداری خواهد کرد.

اما کودک هنوز مطمئن نبود که می خواهد برود یا نه، پس دوباره گفت: اینجا در بهشت، من هیچ کاری جز خندیدن و آواز خواندن ندارم و اینها برای شادمانی من کافی نیستند!

خداوند لبخند زد: فرشته ی تو برایت آواز خواهد خواند و هر روز به تو لبخند خواهد زد. تو عشق او را احساس خواهی کرد و شاد خواهی بود.

کودک ادامه داد: من چطور می توانم بفهمم مردم چه می گویند وقتی زبان آنها را نمی دانم؟

خداوند او را نوازش کرد و گفت : فرشته ی تو زیباترین و شیرین ترین واژه هایی را که ممکن است بشنوی، در گوش تو زمزمه خواهد کرد و با دقت و صبوری به تو یاد خواهد داد که چگونه صحبت کنی.

کودک با ناراحتی گفت: وقتی می خواهم با شما صحبت کنم ،چه کنم؟

خداوند برای این سوال هم پاسخی داشت: فرشته ات دستهایت را کنار هم می گذارد و به تو یاد می دهد که چگونه دعا کنی.

کودک سرش را برگرداند و پرسید: شنیده ام که در زمین انسان های بدی هم زندگی می کنند. چه کسی از من محافظت خواهد کرد؟

خدا گفت: فرشته ات از تو محافظت خواهد کرد، حتی اگر به قیمت جانش تمام شود.

کودک با نگرانی ادامه داد : اما من همیشه به این دلیل که دیگر نمی توان شما را ببینم ، ناراحت خواهم بود.

خداوند لبخند زد و گفت: فرشته ات همیشه درباره ی من با تو صحبت خواهد کرد و به تو راه بازگشت نزد مرا خواهد آموخت ؛ گرچه من همواره در کنار تو خواهم بود.

در آن هنگام بهشت آرام بود، اما صداهایی از زمین شنیده می شد. کودک می دانست که به زودی باید سفرش را آغاز کند. او به آرامی یک سوال دیگر از خداوند پرسید: خدایا اگر باید همین حالا بروم ، لطفا نام فرشته ام را به من بگویید.

خداوند شانه ی او را نوازش کرد و پاسخ داد: نام فرشته ت اهمیتی ندارد. به راحتی می توانی او را مادر صدا کنی.

 مادر،ای لطیف ترین گل بوستان هستی،ای باغبان هستی من،

گاه روییدنم باران مهربانی بودی که به آرامی سیرابم کند.

گاه پرویدنم آغوشی گرم که بالنده ام سازد.

گاه تردیدم،رهنمایی راه آشنا که راه از بیراهه نشانم دهد.

مادر تو شگفتی خلقتی،تو لبریز از عظمتی،تو را سپاس می گویم و می ستایمت.

روز مادر یعنی:به تعداد همه روزهای گذشته تو،صبوری!

روز مادر یعنی:به تعداد آرامش همه خوابهای کودکانه تو،بیداری!

روز مادر یعنی:بهانه بوسیدن خستگی دستهایی که عمری به پای بالیدن تو چروک شد.

روز مادر یعنی:بهانه در آغوش کشیدن زنی که نوازشگر همه سالهای دلتنگی تو بود.

روز مادر یعنی:باز هم بهانه مادر گرفتن.