ماییم ودلی چو بادبادک                                                             

در بند ولی به حال پرواز …                                            

یک بادبادک بود،اما از آنهایی که نگاهش به جای آسمان،به زمین گره خورده.                                        

از آنهایی که از پرواز خاطره ای برایش مانده و گاه حتی بادبادک بودنش را هم فراموش میکند.                 

خودش را برگی از کتابی کهنه،یا نامه ای پر از خیال و رویا میداند.                                                    

نسیمی اگر می وزید و دستش را می گرفت،پر می کشید و بالا می رفت،بلندای آسمان خیره اش میکرد         

و همه چیز را پشت سر می گذاشت اما هنوز اوج نگرفته،نخش گیر می کرد به آدم ها،ساختمانها،چراغهای   رنگارنگ و فریبنده…،و سقوط.

از آنچه در آسمان انتظارش را می کشید دور می شد و به زمینی برمی گشت که هرگز مال او نبوده و نیست.  

به امید نسیمی که شاید باری دیگر بوزد و پروازی که سقوط در پی نداشته باشد.

و عجیب، سحرهای این روزها نسیمی خوشبو،هوای راکد شهر را زیر و رو می کند.دست بادبادک ها را می گیرد و بالا می برد.چقدر آسمان این ظهرها وسیع است،وقتی صدای اذان،ندا می دهد که بشتابید به سوی رستگاری،  

و مردم،بادبادک های دلشان را بی هیچ قید و بندی روانه آسمان می کنند.

دست های قنوت بالا می رود و دعا می کنند ، روزی که فرشته ای،گره ی نخ بادبادک را باز کرد،بادبادک راه  را گم نکند و یک راست به سمت کسی برود که برای نزدیکی به او آفریده شده.

سکوت این شب ها را صدای گریه ی توبه کاران که با صدای بال فرشتگان درآمیخته،می شکند   و  قطره های اشکشان،صورت زمین را خیس می کند.منادی از آسمان صدا می زند و خدا درهای بهشت  را به روی بادبادک های بی قرار باز می کند.

کافیست،دم اذان،بادبادکت را سوار نسیم کنی و بسپاری اش به کسی که نخش را به انگشت تو گره زده،

تا برای همیشه از زمین پر بگیرد.