بادبادک

ماییم ودلی چو

بادبادک                                                             

در بند ولی به حال پرواز

 …                                            

یک بادبادک بود،اما از آنهایی که نگاهش به جای آسمان،به زمین گره خورده.                                        

از آنهایی که از پرواز خاطره ای برایش مانده و گاه حتی بادبادک بودنش را هم فراموش میکند.                 

خودش را برگی از کتابی کهنه،یا نامه ای پر از خیال و رویا میداند.                                                    

نسیمی اگر می وزید و دستش را می گرفت،پر می کشید و بالا می رفت،بلندای آسمان خیره اش میکرد         

و همه چیز را پشت سر می گذاشت اما هنوز اوج نگرفته،نخش گیر می کرد به آدم ها،ساختمانها،چراغهای   رنگارنگ و فریبنده…،و سقوط.

از آنچه در آسمان انتظارش را می کشید دور می شد و به زمینی برمی گشت که هرگز مال او نبوده و نیست.  

به امید نسیمی که شاید باری دیگر بوزد و پروازی که سقوط در پی نداشته باشد.

و عجیب، سحرهای این روزها نسیمی خوشبو،هوای راکد شهر را زیر و رو می کند.دست بادبادک ها را می گیرد و بالا می برد.چقدر آسمان این ظهرها وسیع است،وقتی صدای اذان،ندا می دهد که بشتابید به سوی رستگاری،  

و مردم،بادبادک های دلشان را بی هیچ قید و بندی روانه آسمان می کنند.

دست های قنوت بالا می رود و دعا می کنند ، روزی که فرشته ای،گره ی نخ بادبادک را باز کرد،بادبادک راه  را گم نکند و یک راست به سمت کسی برود که برای نزدیکی به او آفریده شده.

سکوت این شب ها را صدای گریه ی توبه کاران که با صدای بال فرشتگان درآمیخته،می شکند   و  قطره های اشکشان،صورت زمین را خیس می کند.منادی از آسمان صدا می زند و خدا درهای بهشت  را به روی بادبادک های بی قرار باز می کند.

کافیست،دم اذان،بادبادکت را سوار نسیم کنی و بسپاری اش به کسی که نخش را به انگشت تو گره زده،

تا برای همیشه از زمین پر بگیرد.

اما بدان،بادبادک هایی بالاتر می روند،که چشم های بارانی تری بدرقه شان می کنند.