دوستانه

قالی بزرگی است، زندگی

we — Sun, 20 Sep 2009 08:47:45 GMT

هر هزار سال‌ يك‌ بار فرشته‌ها قالي‌ جهان‌ را در هفت‌ آسمان‌ مي‌تكانند، تا گرد و خاك‌ هزار ساله‌اش‌ بريزد و هر بار با خود مي‌گويند: اين‌ نيست‌ قالي‌اي‌ كه‌ قرار بود انسان‌ ببافد، اين‌ فرش‌ فاجعه‌ است ...
با زمينه‌ سرخ‌ خون‌ و حاشيه‌هاي‌ كبود معصيت، با طرح‌هاي‌ گناه‌ و نقش‌ برجسته‌هاي‌ ستم.
فرشته‌ها گريه‌ مي‌كنند و قالي‌ آدم‌ را مي‌تكانند و دوباره‌ با اندوه‌ بر زمين‌ پهنش‌ مي‌كنند.
رنگ‌ در رنگ، گره‌ در گره، نقش‌ در نقش. قالي‌ بزرگي‌ است‌ زندگي‌ كه‌ تو مي‌بافي‌ و من‌ مي‌بافم‌ و او مي‌بافد. همه‌ بافنده‌ايم. مي‌بافيم‌ و نقش‌ مي‌زنيم، مي‌بافيم‌ و رج‌ به‌ رج‌ بالا مي‌بريم، مي‌بافيم‌ و مي‌گستريم.
دار اين‌ جهان‌ را خدا برپا كرد. و خدا بود كه‌ فرمود: ببافيد، و آدم‌ نخستين‌ گره‌ را بر پود زندگي‌ زد.
و هر كه‌ آمد، گره‌اي‌ تازه‌ زد و رنگي‌ ريخت‌ و طرحي‌ بافت. و چنين‌ شد كه‌ قالي‌ آدمي‌ رنگ‌رنگ‌ شد. آميزه‌اي‌ از زيبا و نازيبا. سايه‌ روشني‌ از گناه‌ و صواب.
گره‌ تو هم‌ بر اين‌ قالي‌ خواهد ماند. طرح‌ و نقشت‌ نيز. و هزارها سال‌ بعد، آدميان‌ بر فرشي‌ خواهند زيست‌ كه‌ گوشه‌اي‌ از آن‌ را تو بافته‌اي.
كاش‌ گوشه‌اي‌ را كه‌ سهم‌ توست، زيباتر ببافي.

"عرفان نظرآهاری"

دعاهایت را بنویس

we — Thu, 10 Sep 2009 21:10:18 GMT

نفس که مي کشم ، با من نفس مي کشد .قدم که برمي دارم، قدم برمي دارد.اما وقتی که می خوابم ، بيدار می ماند تا خوابهايم را تماشا کند.او مسئول آن است که خوابهايم را تعبير کند.

او فرشته من است، همان موکل مهربان.اشک هايم را قطره قطره می نويسد.دعاهايم را يادداشت می کند.آرزوهايم را اندازه می گيرد و هر شب مساحت قلبم را حساب مي کند و وقتی که مي بيند دلتنگم ، پا در ميانی مي کند و کمی نور از خدا مي گيرد و در دلم مي ريزد،تا دلم کوچک و مچاله نشود.

به فرشته ام ميگويم:از اينجا تا آرزوهای من چقدر راه است؟من کی به ته روياهايم ميرسم؟ميگويم:من از قضا و قدر واهمه دارم.من از تقدير ميترسم.از سرنوشتی که خدا برايم نوشته است.من فصل آينده را بلد نيستم.از صفحه های فردا بيخبرم.ميگويم:کاش قلم دست خودم بود....کاش خودم مينوشتم.....

فرشته ام به قلم سوگند مي خورد و آن را به من مي دهد و مي گويد:بنويس.هر چه را که مي خواهی... بنويس که دعاهايت همان سرنوشت توست.تقدير همان است که خودت پيشتر نوشته ای...

شب است و از هزار شب بهتر است.فرشته ها پايين آمده اند و تا پگاه درود است و سلام.قلم در دست من است و مي نويسم.مي دانم که تا پيش از طلوع آفتاب تقديرم را خدا به فرشته ها خواهد گفت.

"عرفان نظرآهاری"

تشنه‌ام،خورشيد مي‌خواهم‌

we — Mon, 07 Sep 2009 03:57:45 GMT

نامه‌ات‌ كه‌ به‌ دستم‌ رسيد،من‌ خواب‌ بودم؛ نامه‌ات‌ بيدارم‌ كرد. نامه‌ات‌ ستاره‌اي‌ بود كه‌ نيمه‌شب‌ در خوابم‌ چكيد و ناگهان‌ ديدم‌ كه‌ بالشم‌ خيس‌ هزار قطره‌ نور است. دانستم‌ كه‌ تو اينجا بوده‌اي‌ و نامه‌ را خودت‌ آورده‌اي. رد‌ پاي‌ تو روشن‌ است.

هر جا كه‌ نور هست، تو هستي، خودت‌ گفته‌اي‌ كه‌ نام‌ تو نور است.
نامه‌ات‌ پر از نام‌ بود. پر از نشان‌ و نشاني. نامت‌ رزاق‌ بود و نشانت‌ روزي‌ و روز.
گفتي‌ كه‌ مهماني‌ است‌ و گفتي‌ هر كه‌ هنوز دلي‌ در سينه‌ دارد دعوت‌ است.گفتي‌ كه‌ سفره‌ آسمان‌ پهن‌ است‌ و منتظري‌ تا كسي‌ بيايد و از ظرف‌ داغ‌ خورشيد لقمه‌اي‌ برگيرد.
و گفتي‌ هر كس‌ بيايد و جرعه‌اي‌ نور بنوشد، عاشق‌ مي‌شود.
گفتي‌ همين‌ است، آن‌ اكسير، آن‌ معجون‌ آتشين‌ كه‌ خاك‌ را به‌ بهشت‌ مي‌برد. و گفتي‌ كه‌ از دل‌ كوچك‌ من‌ تا آخرين‌ كوچه‌ كهكشان‌ راهي‌ نيست، اما دم‌ غنيمت‌ است‌ و فرصت‌ كوتاه‌ و گفتي‌ اگر دير برسيم‌ شايد سفره‌ات‌ را برچيده‌ باشي، آن‌ وقت‌ شايد تا ابد گرسنه‌ بمانيم...
آي‌ فرشته، آي‌ فرشته‌ كه‌ روزي‌ دوستم‌ بودي، بلند شو دستم‌ را بگير و راه‌ را نشانم‌ بده، كه‌ سفره‌ پهن‌ است‌ و مهماني‌ است. مبادا كه‌ دير شود، بيا برويم، من‌ تشنه‌ام، خورشيد مي‌خواهم.

"عرفان نظرآهاری"

دست نیاز . . . چشم امید . . .

we — Sat, 22 Aug 2009 20:29:18 GMT

دعاى روز اول ماه مبارک رمضان

اللهمَ اجْعلْ صِیامی فـیه صِیـام الصّائِمینَ وقیامی فیهِ قیامَ القائِمینَ

ونَبّهْنی فیهِ عن نَومَةِ الغافِلینَ وهَبْ لی جُرمی فیهِ

یا الهَ العالَمینَ

واعْفُ عنّی یا عافیاً عنِ المجْرمین

------------------------

خدایا قرار بده روزه مرا در آن روزه داران واقعى وقیام وعبادتم در آن قیام شب زنده داران

وبیدارم نما در آن از خواب بى خبران وببخش به من جنایتم را در این روز

اى معبود جهانیان

ودر گذر از من اى بخشنده جنایات كاران

دعاى روز دوم ماه مبارک رمضان

اللهمّ قَرّبْنی فیهِ الى مَرْضاتِكَ وجَنّبْنی فیهِ من سَخَطِكَ ونَقماتِكَ

ووفّقْنی فیهِ لقراءةِ آیاتِكَ

برحْمَتِكَ یا أرْحَمَ الرّاحِمین

------------------------

خدایا نزدیك كن مرا در این ماه به سوى خوشنودیت وبركنارم دار در

آن از خشم وانتقامت
و مرا در این روز برای خواندن آیه های قرآنت موفق بدار

به رحمت خودت اى مهربانترین مهربانان

بهار

we — Sat, 21 Mar 2009 11:40:18 GMT

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک

شاخه های شسته، باران خورده پاک

آسمان آبی و ابر سپید

برگ های سبز بید

عطر نرگس، رقص باد

نغمه شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار ...

عید همگی مبارک

کلام امیر

we — Sun, 25 Jan 2009 08:46:18 GMT

ضرورت واقع بینی

همانا انسان از به دست آوردن چیزی خشنود می شود که هرگز آن را از دست

نخواهد داد ،

و برای چیزی اندوهناک است که هرگز به دست نخواهد آورد ؛

پس بهترین چیز نزد تو در دنیا ، رسیدن به لذت ها ، یا انتقام گرفتن نباشد،

بلکه هدف تو خاموش کردن باطل ، یا زنده کردن حق باشد ،

تنها به توشه ای که از پیش فرستادی خشنود باش ،

و بر آن چه به جای می گذاری حسرت خور ،

و همت و تلاش خود را برای پس از مرگ قرار ده .

نامه ی 66

یک روز زندگی

we — Tue, 16 Dec 2008 12:49:22 GMT

دو روز مانده به پايان جهان تازه فهميد كه هيچ زندگي نكرده است، تقويمش پر شده بود و تنها دو روز، تنها دو روز خط نخورده باقي بود.

پريشان شد و آشفته و عصباني نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد، داد زد و بد و بيراه گفت، خدا سكوت كرد، جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت، خدا سكوت كرد، آسمان و زمين را به هم ريخت، خدا سكوت كرد.

به پر و پاي فرشته ‌و انسان پيچيد، خدا سكوت كرد، كفر گفت و سجاده دور انداخت، خدا سكوت كرد، دلش گرفت و گريست و به سجده افتاد، خدا سكوتش را شكست و گفت: "عزيزم، اما يك روز ديگر هم رفت، تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي، تنها يك روز ديگر باقي است، بيا و لااقل اين يك روز را زندگي كن."

لا به لاي هق هقش گفت: "اما با يك روز... با يك روز چه كار مي توان كرد؟ ..."

خدا گفت: "آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند، گويي هزار سال زيسته است و آنكه امروزش را در نمي‌يابد هزار سال هم به كارش نمي‌آيد"، آنگاه سهم يك روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت: "حالا برو و يک روز زندگي كن."

او مات و مبهوت به زندگي نگاه كرد كه در گودي دستانش مي‌درخشيد، اما مي‌ترسيد حركت كند، مي‌ترسيد راه برود، مي‌ترسيد زندگي از لا به لاي انگشتانش بريزد، قدري ايستاد، بعد با خودش گفت: "وقتي فردايي ندارم، نگه داشتن اين زندگي چه فايده‌اي دارد؟ بگذارد اين مشت زندگي را مصرف كنم.."

آن وقت شروع به دويدن كرد، زندگي را به سر و رويش پاشيد، زندگي را نوشيد و زندگي را بوييد، چنان به وجد آمد كه ديد مي‌تواند تا ته دنيا بدود، مي تواند بال بزند، مي‌تواند پا روي خورشيد بگذارد، مي تواند ....

او در آن يك روز آسمانخراشي بنا نكرد، زميني را مالك نشد، مقامي را به دست نياورد، اما ...

اما در همان يك روز دست بر پوست درختي كشيد، روي چمن خوابيد، كفش دوزدكي را تماشا كرد، سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايي كه او را نمي‌شناختند، سلام كرد و براي آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد، او در همان يك روز آشتي كرد و خنديد و سبك شد، لذت برد و سرشار شد و بخشيد، عاشق شد و عبور كرد و تمام شد.

او در همان يك روز زندگي كرد.

فرداي آن روز فرشته‌ها در تقويم خدا نوشتند: "امروز او درگذشت، كسي كه هزار سال زيست!"

زندگي انسان داراي طول، عرض و ارتفاع است؛ اغلب ما تنها به طول آن مي انديشيم، اما آنچه که بيشتر اهميت دارد، عرض يا چگونگي آن است.

امروز را از دست ندهيد، آيا ضمانتي براي طلوع خورشيد فردا وجود دارد!؟

فيه ما فيه؛ در مهلت دادن خدا غافلان را

we — Thu, 11 Sep 2008 21:29:18 GMT

حق تعالي فرعون را چهار صد سال عمر و ملك و پادشاهي و كامروايي داد. جمله حجاب بود كه او را از حضرت حق دور مي داشت. يك روزش بي مرادي و درد سر نداد تا نبادا كه حق را ياد آورد. گفت: تو به مراد خود مشغول مي باش و ما را ياد مكن. شبت خوش باد!

اين سخن آبي است از درياي بي پايان عشق

تا جهان را آب بخشد، جسم ها را جان كند.

ديوان شمس

انحنای عاشقانه

we — Tue, 02 Sep 2008 15:43:14 GMT

صبح شده بلند می شوی.سرد است.جلوی آینه می روی.به خودت نگاه نمی کنی به صورتت آب نمی زنی که یخ نکند.

فقط آب در دهانت می چرخانی.صبحانه ای و راهی می شوی...امروز دانشگاه،دیروز مدرسه،فردا سر کار.

خیابان های خاکستری،چنارهای دود گرفته،برگ های زرد وسط پیاده رو یا زیر پای آدم ها.

پل های خسته از تراکم ماشین ها.ماشین خسته از اصطکاک آسفالت ها به آسفالت های خسته از ترک ها،

از لگدهای آدم ها.آدم های خسته از رنج ها،رنج های خسته از گذرکشان زمان،زمان خسته از حرکت آدم ها،ماشین ها...

خستگی است که تکرار می شود،بی مفهوم.روز مرگی است که به انتها وصل می شود،بی عشق.

صبح شده بلند می شوی .سرد است. جلوی آینه می روی،چشم هایت را خیس می کنی.دست می کشی.جای اشک های

خشک شده دیشب را با دست پاک می کنی از سرمای آب می لرزی.صبحانه می خوری که راهی شوی

با یک چمدان سنگین.چشمت خاکستری خیابان را به سرعت طی می کند.اوج می گیرد.روی تکه ابر سفیدی می ماند.

چنان تیزی نگاهت را به ابر می دوزی که انگار می خواهی بخوریش و حالا ابر را پشت سرگذاشته ای.

چند چنار دود گرفته را می گیری و در میان شاخه ها شروع می کنی به شمردن گنجشک ها و کفترها.

از زیر درخت ها رد می شوی.صدای خش خش برگ ها،زیر پایت موسیقی ملایم و کوتاهی می شود که قلقلک می دهد.

احساس عبور می کنی.احساس گذر از زمان و مکان.احساس عاشقی.

چمدان سنگین است،اذیت می کند تو را.می خواهی زودتر برسی.و زمان کش می آید.توی شهر،توی ایستگاه،توی قطار.

خسته می شوی

خسته شدی.

.........

خستگی در نقطه ای می شکند،فرو می ریزد.خستگی مفهوم می آورد.زندگی به اوج می رسد.

انحنای عاشقانه ای را سیر می کنی.هوای تمیزی را نفس می کشی.زمان رام می شود.

دستت به دعا آمیخته می شود.

چشمت مهمان نور و آینه می شود.

صبح شده،بلند می شوی،خاطره ای از حضور و عشق را مزمزه می کنی.

می خواهم پرواز کنم...

we — Fri, 20 Jun 2008 09:01:18 GMT

می خواهم پرواز کنم.بال هام…بال هام چه شده؟ پر شکسته چه طور پرواز کنم؟سنگین ام.تنهام.

این جا را دوست ندارم.تاریک است.می خواهم پرواز کنم…می خواهم پرواز…می خواهم…

راستی چه می خواستم؟ خاطره ی دوری است.انگار چیزی بود مثل پر،پروانه،پرواز بود انگار.

همین بود:پرواز.چرا می خواستم پرواز کنم؟ این جا تاریک بود انگار.جایی که این جا نباشد کجاست؟

جایی هست که تاریک نباشد؟ انگار قبلا روشنی را دیده ام.نور،خورشید،روز،خاطره ی دوری است.

دیگر چه فرقی می کند؟ بال هام شکسته.پرواز و روشنی را فراموش کرده ام.این جا اسیر شده ام.

ماندنی ام.راه فراری نیست.حال ام اسیر گذشته است.نمی دانم چه ها کرده ام.

نمی دانم کی بال هام را شکسته ام.کم کم آرزوی پرواز هم از دل ام می رود.

خاطره ی روشنی هم تاریک می شود.تاریک تاریک…

شب ها می گذرد در تاریکی و در اسارت.اما بالاخره شبی می رسد که روشن است.

شب آزادی است.دریچه ای باز است.دریچه ای روشن به سوی نور.می توانی دوباره روشنی را ببینی.

می گویند"می توانی بروی.می توانی دیگر بر نگردی.هیچ چیزت را گرو نمی گیریم که برگردی.

آزادی.برو.پرواز کن.این هم بال هات.این هم روشنی."

ناباور نگاه می کنم.مانده ام چه بگویم.یعنی آزاد شده ام؟من که همه ی شب ها اسیر گذشته ام بودم؟که بال هام شکسته بود؟از این تاریکی خلاص می شوم؟

می گویند "فقط بخواه.روشنی بخواه.آزادی بخواه.هر چه بخواهی می دهند.فقط بخواه."

راست می گویند.اسیر پرشکسته ی تنها در تاریکی،مگر چیز دیگری دارد؟سرمایه اش آرزوست،

دارایی اش خواستن.

…فقط بخواه…

می خواهم پرواز کنم.

بادبادک

ماییم ودلی چو

بادبادک

در بند ولی به حال پرواز

…

یک بادبادک بود،اما از آنهایی که نگاهش به جای آسمان،به زمین گره خورده.

از آنهایی که از پرواز خاطره ای برایش مانده و گاه حتی بادبادک بودنش را هم فراموش میکند.

خودش را برگی از کتابی کهنه،یا نامه ای پر از خیال و رویا میداند.

نسیمی اگر می وزید و دستش را می گرفت،پر می کشید و بالا می رفت،بلندای آسمان خیره اش میکرد

و همه چیز را پشت سر می گذاشت اما هنوز اوج نگرفته،نخش گیر می کرد به آدم ها،ساختمانها،چراغهای رنگارنگ و فریبنده…،و سقوط.

از آنچه در آسمان انتظارش را می کشید دور می شد و به زمینی برمی گشت که هرگز مال او نبوده و نیست.

به امید نسیمی که شاید باری دیگر بوزد و پروازی که سقوط در پی نداشته باشد.

و عجیب، سحرهای این روزها نسیمی خوشبو،هوای راکد شهر را زیر و رو می کند.دست بادبادک ها را می گیرد و بالا می برد.چقدر آسمان این ظهرها وسیع است،وقتی صدای اذان،ندا می دهد که بشتابید به سوی رستگاری،

و مردم،بادبادک های دلشان را بی هیچ قید و بندی روانه آسمان می کنند.

دست های قنوت بالا می رود و دعا می کنند ، روزی که فرشته ای،گره ی نخ بادبادک را باز کرد،بادبادک راه را گم نکند و یک راست به سمت کسی برود که برای نزدیکی به او آفریده شده.

سکوت این شب ها را صدای گریه ی توبه کاران که با صدای بال فرشتگان درآمیخته،می شکند و قطره های اشکشان،صورت زمین را خیس می کند.منادی از آسمان صدا می زند و خدا درهای بهشت را به روی بادبادک های بی قرار باز می کند.

دوستانه

قالی بزرگی است، زندگی

دعاهایت را بنویس

تشنه‌ام،خورشيد مي‌خواهم‌

دست نیاز . . . چشم امید . . .

بهار

کلام امیر

یک روز زندگی

فيه ما فيه؛ در مهلت دادن خدا غافلان را

انحنای عاشقانه

می خواهم پرواز کنم...

می خواهم پرواز کنم.بال هام…بال هام چه شده؟ پر شکسته چه طور پرواز کنم؟سنگین ام.تنهام.

این جا را دوست ندارم.تاریک است.می خواهم پرواز کنم…می خواهم پرواز…می خواهم…

راستی چه می خواستم؟ خاطره ی دوری است.انگار چیزی بود مثل پر،پروانه،پرواز بود انگار.

همین بود:پرواز.چرا می خواستم پرواز کنم؟ این جا تاریک بود انگار.جایی که این جا نباشد کجاست؟

جایی هست که تاریک نباشد؟ انگار قبلا روشنی را دیده ام.نور،خورشید،روز،خاطره ی دوری است.

دیگر چه فرقی می کند؟ بال هام شکسته.پرواز و روشنی را فراموش کرده ام.این جا اسیر شده ام.

ماندنی ام.راه فراری نیست.حال ام اسیر گذشته است.نمی دانم چه ها کرده ام.

نمی دانم کی بال هام را شکسته ام.کم کم آرزوی پرواز هم از دل ام می رود.

خاطره ی روشنی هم تاریک می شود.تاریک تاریک…

شب ها می گذرد در تاریکی و در اسارت.اما بالاخره شبی می رسد که روشن است.

شب آزادی است.دریچه ای باز است.دریچه ای روشن به سوی نور.می توانی دوباره روشنی را ببینی.

می گویند"می توانی بروی.می توانی دیگر بر نگردی.هیچ چیزت را گرو نمی گیریم که برگردی.

آزادی.برو.پرواز کن.این هم بال هات.این هم روشنی."

ناباور نگاه می کنم.مانده ام چه بگویم.یعنی آزاد شده ام؟من که همه ی شب ها اسیر گذشته ام بودم؟که بال هام شکسته بود؟از این تاریکی خلاص می شوم؟

می گویند "فقط بخواه.روشنی بخواه.آزادی بخواه.هر چه بخواهی می دهند.فقط بخواه."

راست می گویند.اسیر پرشکسته ی تنها در تاریکی،مگر چیز دیگری دارد؟سرمایه اش آرزوست،

دارایی اش خواستن.

…فقط بخواه…

می خواهم پرواز کنم.

بادبادک

ماییم ودلی چو

بادبادک

در بند ولی به حال پرواز

…

یک بادبادک بود،اما از آنهایی که نگاهش به جای آسمان،به زمین گره خورده.

از آنهایی که از پرواز خاطره ای برایش مانده و گاه حتی بادبادک بودنش را هم فراموش میکند.

خودش را برگی از کتابی کهنه،یا نامه ای پر از خیال و رویا میداند.

نسیمی اگر می وزید و دستش را می گرفت،پر می کشید و بالا می رفت،بلندای آسمان خیره اش میکرد

و همه چیز را پشت سر می گذاشت اما هنوز اوج نگرفته،نخش گیر می کرد به آدم ها،ساختمانها،چراغهای رنگارنگ و فریبنده…،و سقوط.

از آنچه در آسمان انتظارش را می کشید دور می شد و به زمینی برمی گشت که هرگز مال او نبوده و نیست.

به امید نسیمی که شاید باری دیگر بوزد و پروازی که سقوط در پی نداشته باشد.

و مردم،بادبادک های دلشان را بی هیچ قید و بندی روانه آسمان می کنند.

دست های قنوت بالا می رود و دعا می کنند ، روزی که فرشته ای،گره ی نخ بادبادک را باز کرد،بادبادک راه را گم نکند و یک راست به سمت کسی برود که برای نزدیکی به او آفریده شده.

کافیست،دم اذان،بادبادکت را سوار نسیم کنی و بسپاری اش به کسی که نخش را به انگشت تو گره زده،

تا برای همیشه از زمین پر بگیرد.

اما بدان،بادبادک هایی بالاتر می روند،که چشم های بارانی تری بدرقه شان می کنند.